janjiku

kenapa ye bila luahan jiwa dan rasa ni tak terungkap menyulitkan suasana.Belum kuatkah diriku atau sebaliknya memang saya terlalu lemah untuk disini menghadapi segalanya?Kenapa bila rasa bahagia segenap rasa timbul pasti perih menjalar sanubari walau sesaat saya ketawa tapi saya tetap akan menangis juga.Kenapa mesti tangisan itu berlagu sepi bukan bahagia?Bukan tak mampu tuk meluahkan namun diri terlalu terkilan.Kenapa awak,kadang-kadang saya malu nak hadapi diri sendiri.Nak cakap dengan awak apa lagi.Saya cuba jadi penasihat yang baik tapi saya tak mampu jadi baik.Salahkah saya.Kekadang terlalu rindu sangat untuk jadi orang yang tak peduli.Tapi itu bukan saya.Masalah tu berlalu namun bukan untuk sehari,sebulan atau setahun cuma sesaat.Tangisanku cuma kering 1 minit dan pasti ia kembali menitis.

Awak..saya cuba kuat.Saya cakap dekat diri saya,sejauh mana saya langkah,sekuat mana orang buat saya,sesakit mana hati saya,saya kuat dan saya tabah.Tapi saya salah lagi.Kenapa bila saya sorang-sorang saya nak jugak nangis.Saya nak peluk awak,tapi tangan saya tak mampu nak gapai tangan awak.Saya nak cakap dengan awak,please tunggu saya.Tapi mulut saya tak mampu ucap apa-apa.Malam tu,saya rasa sakit sangat.Saya ingat Allah akan tarik saya kembali.Saya menangis bukan kerana menahan sakit tapi saya nangis sebab gembira.Maafkan saya wak.Saya tak sabar nak jumpa DIA.saya nak TEMANI DIA.tapi mampukah saya duduk disisiNYA?hati saya gelisah.Sakit saya tak keruan.Maaf tanpa sedar saya tak mampu jadi tabah sedangkan menahan sakit dan keperitan tu pun saya tak mampu.Hati saya tergores,jiwa saya cedera dan hidup saya entah.Dalam suram saya menangis je,saya sakit sangat.Saya nak cakap dengan awak tapi saya tak nak awak dengar saya menangis.Saya tak mampu nak berpura-pura saya ok jadi saya ambil keputusan untuk menyepi.Awak,kalau awak tahu saya tipu awak saya cakap saya ok tapi saya tak mesti awak benci saya kan???Awak janganlah benci saya.Saya sayang awak sangat tapi saya tak nak awak risau.Sesiapa pun saya tak nak risaukan saya.Bila mama tanya saya senyum je,walau terpaksa senyum dalam perit saya rela.Bila uncle saya tanya kenapa pucat,saya cakap sejuk je.Saya tak nak siapa-siapa risaukan saya.Saya tak nak jadi beban.Cukup 'beban' dulu.Cukup maki-hamun dulu.Saya tak mampu.Awak..tahu tak saya ni jahil sangat.Mesti awak dah tak sayang saya kan?Awak kalau saya mati cepat.Awak jangan menangis.Awak bencilah saya ok.Saya tak nak sangat tengok awak menangis sebab saya.Hati saya hancur wak.Cukup hati saya hancur sebab mereka.Tak ada orang peduli saya pun.Kalau saya mati,saya rasa awak je yang rasa kehilangan tapi mereka entah-entah buat kenduri makan besar-besar.Kenapa ye awak dia orang benci sangat kat saya?Saya nak ada keluarga sempurna.Saya tak marah sebab takdir hidup saya macam ni tapi saya sedih kenapa saya tak mampu ada mereka.Kenapa mereka tak peduli pun dekat saya?Kadang-kadang saya tertanya,siapa saya ni?Saya redha wak.Saya sakit saya janji tak akan susahkan siapa-siapa.Saya akan tanggung semua sendiri.Sebab saya cuma saya dan saya sayang sangat dekat mereka dengan awak.Saya janji saya takkan susah kan awak.Awak jangan benci saya tau.Kalau awak nak benci saya juga maafkan saya wak.Awak janjilah awak takkan tinggal saya.Walau mereka buang saya,awak tak kan??Awak,saya tertanya tanya saya ni jahat ek,nakal ek sampai saya tak pernah diperlukan.Saya sedih sangat tapi tak apa Saya sengsara dan sakit jangan mereka.Saya tak nak sesiapa sakit walau cuma awak.Saya sedih sangat!saya janji saya akan sentiasa ada untuk mereka dan awak selagi saya hidup.Jangan risau.Itu janji saya selamanya.Walau saya berkorban nyawa saya sanggup cuma melihat semua tersenyum namun bukan berduka.Walau saya terseksa tu bukan masalah sebab saya dah biasa.Saya sayang awak.awak dan awak.

p/s:Saya sayang awak.Saya nak awak je.Awak kalau saya hidup untuk cuma 6 bulan je lagi.Awak janji jangan tinggal saya tau.Saya sayang awak.Kalau lepas saya dah tak ada awak nak benci saya,saya redha tapi please benarkan saya selalu sayang awak walau dari jauh.